جرگ

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) حلقهء معرکهء کشتی گیران. (غیاث اللغات از چراغ هدایت). معرکهء کشتی گیران که آن را ورزش خانه و تعلیم گه و تعلیم گاه نیز گویند. (بهار عجم) (آنندراج) : و بعد از آن به جرگ حشریان را تحرک دادند. (جهانگشای جوینی).
جرگ را دیدهء حیرت زدهء محشر کن
تازه کن زمزمه را ساز عراقی سر کن
قابل اهل دل و لایق الفت نبود
جرگ و نرگی که درو شور محبت نبود.
میرنجات (در خطاب بمطرب از بهار عجم و آنندراج).
|| حلقهء مجلس. (آنندراج) (بهار عجم). حلقه و صف مردم و حیوانات. (ناظم الاطباء) :
اگر این است ساز و برگ خونی
نباشد حسن گل در جرگ خونی.
سنجر کاشی (از بهار عجم).
|| نوعی از شکار (کردن) که مردم بسیاری دور شکار را حلقه بسته و آن را در میان گیرند. (از ناظم الاطباء). مرادف نرگ که به معنی حلقه زدن لشکر برای شکار باشد. (از بهار عجم) (آنندراج).