«لغت نامه دهخدا»
[جِ مَ] (ع اِ) خرما یا انگور دروندگان. (آنندراج) (منتهی الارب) (از لسان العرب). || آنچه از خرمای نارس چیده شود. (از لسان) (از تاج العروس). کونلک خرما(1). (مهذب الاسماء خطی). || یک گله شتر مقدار سی عدد. (منتهی الارب) (آنندراج). || گناه. (منتهی الارب). || حرز و اندازه کنندگان بار خرما بر درخت. (آنندراج) (منتهی الارب). (1) - در نسخه ای کویلک و در نسخهء سوم تلک و شاید تولک باشد که در بهبهان به معنی غلاف میوهء خرما است.