«لغت نامه دهخدا»
[جُ رَ بَ] (اِخ) ابن اشیم. نام شاعری است. (از منتهی الارب) (از تاج العروس). ابن اشیم بن عمروبن وهب بن دنان بن فقعس اسدی فقعسی. آمدی گوید: او از شیاطین بنی اسد و از شعرای دوران جاهلیت بود و سپس اسلام آورد. از اوست: بدلت دینا بعد دین قدیدم کنت من الذنب کأنی فی ظلم یا قیم الدین اقمنانستقم فان اصادف ماثما فلم اثم. و به گفتهء مرزبانی ابیات زیر نیز از اوست: فدار لفوارسی المعلمین تحت العجاج خالی و عم عرضنا نزال فلم ینزلوا و کانت نزال علیهم اطم. و ابن الکلبی او را با همین سلسلهء نسب که مذکور افتاد آورده و جز شاعر بودن وصفی و کاری برای او ذکر نکرده است. (از الاصابه فی تمییز الصحابه).