«لغت نامه دهخدا»
[جَ حَ] (ع اِ) جریحه. اعجوبه و این لغت مولد است. (محیط المحیط) (نشریه دانشکدهء ادبیات تبریز سال اول شمارهء 3). || خستگی. (یادداشت مؤلف). مأخوذ از تازی که معمولاً در فارسی آن را به معنی زخم و جراحت استعمال کنند، چنانکه گویند: «این حادثهء ناگوار دل دوستان را جریحه دار ساخت». (از نشریهء دانشکدهء ادبیات تبریز سال اول شمارهء 3).