«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِخ) ابومحمدبن احمدبن محمد بن حسین. از مشایخ بود. وفاتش در سنهء 311 ه . ق. روی داد. از سخنان اوست: هرکه گوش به خدمت نفس دارد اندر حکم شهوت اسیر شود و محبوس زندان هوا گردد، حق تعالی فائده ها بر دل او حرام کند و از سخن حق تعالی ذوق نیابد و دعای او را اجابت ننماید. (از تاریخ گزیده ج 1 ص 777).