جریه

«لغت نامه دهخدا»

[جِرْ یَ] (ع اِمص) روانی آب و مانند آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از ذیل اقرب الموارد). یقال: «ما اشد جریه هذا الماء و ما احسن جریه القلم». (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). || (مص) رفتن آب. (از تاج المصادر بیهقی). روان شدن آب. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه). و منه: «نهر سریع الجریه». (از اقرب الموارد). جَرْی. جَرَیان. (متن اللغه) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).