جزاء

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع مص) پاداش دادن. (منتهی الارب) (آنندراج) (تاج المصادر بیهقی). || غالب آمدن کسی را در جزا دادن. (منتهی الارب). غلبه کردن کسی را در پاداش دادن. (از تاج المصادر بیهقی). || (اِ) جِ جزیه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ جزیه، بمعنی خراج زمین و آنچه از ذمی میگیرند. (از آنندراج).
- جزاء رؤس اهل ذمه؛ خراج سرانه که از کافران ذمی گرفته میشود. (یادداشت مؤلف).