جزار

«لغت نامه دهخدا»

[جَزْ زا] (ع ص، اِ) شترکُش. (ناظم الاطباء) (دهار) (از منتهی الارب) (کنزاللغه). اشترکش. ج، جَزّارون. (مهذب الاسماء نسخهء خطی). نحرکنندهء شتر. (از متن اللغه) (تاج العروس). نسبت است به جزاره که نحر شتر باشد. (لباب الانساب). ذبح کننده. (از اقرب الموارد). قصاب. (یادداشت مؤلف). جِزّیر. (متن اللغه) (اقرب الموارد) (تاج العروس). زاجِر. (اقرب الموارد). جازِر. (تاج العروس) :
چون زورق فرکنده فتاده به جزیره
چون پوست سر و پای شتر بر در جزار.
خسروی.
بر مثال گوسفندیم که اول نوبت که او را جزار بهر بریدن مو بیندازد و دست و پای او محکم ببندد، شکلی نامعهود و حالی بر خلاف مألوف بیند در اضطراب آید و خود را بقلقی هرچه تمامتر بر زمین میزند و از حیات ناامید شود و دل بر مرگ نهد تا جزار از کار خویش فارغ شود. (از ترجمهء تاریخ یمینی چاپی ص 180).