جزا کردن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ کَ دَ] (مص مرکب)پاداش نیک یا بد دادن :
کس جهان را به بقا تهمت بیهوده نکرد
که جهان جز بفنا کرد مکافات و جزاش.
ناصرخسرو.