جزویه

«لغت نامه دهخدا»

[جُزْ وی یَ / یِ] (از ع، ص نسبی)(قضیهء...) قضیه ای است که در آن حکم بر بعض افراد موضوع حمل شده باشد. مقابل قضیهء کلیه. خواجه نصیر آرد: اگر کمیّت (موضوع) مذکور بود قضیه را محصوره خوانند و آن دو گونه بود: یا حکم بر همهء اشخاص موضوع بود یا بر بعض و اول را کلیه خوانند و دوم را جزویه. قضیهء جزویه چنانکه: بعض مردمان کاتبند. (از اساس الاقتباس ص 83).