جزیر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (از ع، اِ) مأخوذ از تازی که در شعر فارسی بمعنی جزیره بکار رفته است :
که خوانند برطائل او را بنام
جزیری همه جای شادی و کام.
عنصری یا اسدی.
وز آنجا سپه برد زی زنگبار
بشد تا جزیری به دریاکنار.(گرشاسب نامه).
پر از کوه و بیشه جزیری فراخ
درختش همه عود گسترده شاخ.
(گرشاسب نامه).
برفتند و آمد جزیری پدید
که آنجا بجز اژدها کس ندید.
(گرشاسب نامه).
جزیری ز بس بیشه نادیده مرز
مر او را بسی مردم کشتورز.
(گرشاسب نامه).
همان روز کردند از آن کُه گذر
رسیدند نزد جزیری دگر.(گرشاسب نامه).