«لغت نامه دهخدا»
[جِ] (ع اِ) زعفران. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (تذکرهء داود ضریر انطاکی) (مهذب الاسماء نسخهء خطی). زعفران. شَعَر. فَید. مَلاب. عَبیر. مَردَقوش. (المعرب جوالیقی از ابن الاعرابی ص 316). زعفران را گویند و آنرا به عربی شعورالصقالبه خوانند. (برهان). زعفران و امثال آن از رنگهای سرخ و زرد. (از بحر الجواهر).