جست

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (مص مرخم، اِمص) جهیدن. (شرفنامه). جهش. پریدن. (از فرهنگ فارسی معین). جَستن :
گورجست و گاوپشت و گرگ ساق و گرگ پوی
تیزگوش و رنگ چشم و شیردست و پیل پای.
منوچهری.
شیر از درد و خشم یک جست کرد چنانکه بقفای پیل آمد. (تاریخ بیهقی ص 121).
در یکی زاویه بحال و بجست
تا سحرگاه نعره از کاغک.حقیقی صوفی.
مسلم جوان راست بر پای جست
که پیران برند استعانت بدست.سعدی.
- جست و خیز؛ جستن و خیز برداشتن. پرش. (از فرهنگ فارسی معین).
|| فرار کردن. گریختن. (از فرهنگ فارسی معین) :
نگه کرد بیژن درفشش بدید
بدانست کو جست خواهد گزید.فردوسی.
|| رها شدن. خلاص شدن. (از فرهنگ فارسی معین).