«لغت نامه دهخدا»
[جُ شَ] (اِخ) ابن معاویه بن بکربن هوازن، از عدنان، از نیاکان عرب جاهلی بوده که نشیمن گاه فرزندانش در سروات (میان تهامه و نجد) بوده است و بیشتر آنان به مغرب کوچ کرده اند. (الاعلام زرکلی).