«لغت نامه دهخدا»
[جُ رَ] (ع اِ) نشانی که بر کمر مرد آبکش ماند از رسنی که بر کمر بندد و به چاه فرورود. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || نشان پیخال خشک. || جو بزرگ دانهء سپید. (منتهی الارب).