«لغت نامه دهخدا»
[جَ فَ] (اِخ) ابن حسن بن یحیی بن حسین بن سعید هذلی حلی ملقب به نجم الدین و مکنی به ابوالقاسم و معروف به محقق حلی (602 - 676 ه . ق.) فقیه و پیشوای امامی از مردم حله در عراق و مرجع تقلید شیعهء امامیه در عصر خود بود. از آثار اوست: شرائع الاسلام فی مسائل الحلال و الحرام، النافع (مختصر الشرائع)، المعتبر فی شرح المختصر، اصول الدین. نکه النهایه و جز آن. (الاعلام زرکلی ج 2). رجوع به علامهء حلی شود.