جعفی

«لغت نامه دهخدا»

[جُ فی ی] (اِخ) پدر قبیله یی است از یمن و او جعفی بن سعدالعشیره است و نسبت بدو هم جعفی آمده. (منتهی الارب). جعفی بن سعدالعشیره بن مالک، از کهلان، از قحطانیه، جد جاهلی یمنی است که جابربن یزید جعفی فقیه و عبیداللهبن حر جعفی و دیگران از نسل اویند. (قاموس و شرح قاموس ذیل مادهء جعف و النهایه قلقشندی ص 182 از الاعلام زرکلی ج 2). ... ابن سعدالعشیره. از قبیلهء مذحج بوده. ابن ابی حاتم و به نقل از او ابوعمر گوید که جعفی با جماعتی که در روزهای آخر عمر پیغمبر بر او درآمدند، همراه بود. ابن اثیر گوید که جعفی به فاصلهء زیادی پیش از پیغامبر وفات یافت و این خبر ابن ابی حاتم و نقل ابوعمر نادرست است. (الاصابه ج 1 صص 3 - 282).