«لغت نامه دهخدا»
[جُ عَ لِ غَ] (اِخ) حسین بن علی بن ابراهیم مکنی به ابوعبدالله و ملقب به جعل (288 - 369 ه . ق.) فقیه و از پیشوایان بلندپایهء معتزله است که آوازه اش در همهء جهان بویژه در خراسان پیچیده. زادگاه او بصره و محل درگذشتش بغداد بود. ابوحیان او را چنین وصف میکند: دارای خاطری ملتهب و وسعت نظری در کلام و طول نفسی در املاء و نیروی عجیبی در هنگام تدریس و تنگ حوصلگی در برابر مدعی است. از آثار اوست: الایمان و الاقرار و المعرفه و الرد علی الراوندی و الرد علی الرازی. (المنتظم 7:101 و شذرات الذهب 3:68 الامتاع و المؤانسه 1:140 از الاعلام زرکلی ج 2).