جغبوت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) چغبوت. جغبت. جبغوت. آکنه. رجوع به همین لغات شود. حشوآکنده. (شرفنامهء منیری). پشم آکنده و پنبه آکنده. (برهان) :
موی سر جغبوت و جامه ریمناک
از برون سو باد سرد و بیمناک.رودکی.
چون یکی جغبوت پستان بند اوی
شیردوشی زد بروزی یک سبوی.طیان.
در خرابات ریش خصمانش
گشت در زیر قحبگان جغبوت.
شمس فخری.
|| رودهء انباشته از مصالح. (ناظم الاطباء).