جفت جفت

«لغت نامه دهخدا»

[جُ جُ] (ق مرکب) دودو. زوج زوج. (ناظم الاطباء). دوگان دوگان. دوتادوتا :
سپاه پراکنده شد جفت جفت
همه نام ایرج بد اندر نهفت.فردوسی.
ای طاق ابروان بدر آئید جفت جفت
در طاق نیم خایه علی الله برآورید.خاقانی.