جفر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) بزغالهء چهارماهه یا آن که گیاه خورد و نشخوار زند. (منتهی الارب). بزغالهء چهارماهه. (غیاث) (آنندراج) : بچهء گوسفند چون چهارماهه باشد اگر از بز متولد شده باشد، نر را جفر گویند. (تاریخ قم ص 178). || کودک گوالیده که خوردن گیرد. (منتهی الارب). غلام. (لسان العرب). || برای. بخاطر: فعلت ذلک من جفر کذا؛ ای من اجله. (تاج العروس). || رأی. عقیده. نظر: فلان منهدم الجفر؛ ای لا رأی له. || عقل. خرد. || بوی ناخوش گیاه. (از اقرب الموارد). || چاه نابرآورده فراخ یا اندک برآورده. (منتهی الارب). چاه ناپیراسته. (مهذب الاسماء). چاه فراخ آب نابرآمده.