«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع مص) رمیدن و فرار کردن شتران. || گریختن شترمرغ. || شتاب آوردن و گریختن مردم. (اقرب الموارد). || پریشان شدن و ژولیده گردیدن موها. || تیز وزیدن باد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || رنج بردن با قدرت. بلا و سختی را با پافشاری تحمل کردن. (دزی). || پریشان کردن و پراکندن باد ابر را. || حرکت دادن و راندن باد شتر مرغ را. || بر زمین افکندن کسی را. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || شتاوانیدن. (تاج المصادربیهقی) رمانیدن و شتابانیدن. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || افکندن دریا ماهی را بر کنار. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || باز کردن گوشت را از استخوان. || پوست برکندن از چیزی. (منتهی الارب). || افکندن کالایی را بر کالای دیگر. || برکندن زمین را. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || (ع اِ) گروه شتابان در فرار. (ناظم الاطباء). || مورچهء سیاه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). لغتی است در جثل. || ابر که آب بریخته. (مهذب الاسماء). ابر آب ریخته. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || شترمرغ از هر چیز رمنده. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || کشتی. سفینه. (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || سرگین فیل. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). ج، جُفول و اَجفال.