جلاجل

«لغت نامه دهخدا»

[جُ جِ] (ع اِ) غلام و کودک. (از اقرب الموارد) :
بگوش من رسید آواز خلخال
چو آواز جلاجل از جلاجل.منوچهری.
|| (ص) سبک روح شادمان در کار. (از اقرب الموارد). رجوع به جُلجُل شود. || روشن آواز: حمار جلاجل؛ خر روشن آواز. غلام جلاجل؛ کودک روشن آواز. (از منتهی الارب).