جلاذی

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع ص، اِ) شتر استوار درشت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || صانع و کارگر. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || راهب. (از اقرب الموارد). پارسای ترسایان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || خادم کلیسا. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). || رفتار سبک و تیز. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به جُلدیّ شود.
جلاذی. [ جَ ] (ع اِ) جِ جُلذیّ. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به جلذی شود. || جِ جُلاذیّ. (ناظم الاطباء). رجوع به جلاذی شود.