ابورکوه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ وَ / رِ وَ / رُ وَ] (اِخ) از احفاد هشام بن عبدالملک. او به سال 377 ه . ق. بر حاکم بامرالله خروج کرد و جمعی بسیار بر او گرد آمدند و وی برقه را تسخیر کرد و حاکم جیشی بتدمیر او فرستاد و ابورکوه آن سپاه بشکست و صعید را نیز متصرف گشت. بار دیگر خلیفه لشکری بزرگ بمقابل او گسیل کرد و او بدان جنگ مغلوب و مقتول شد.