«لغت نامه دهخدا»
[جُلْ لا] (ع ص) بزرگ. || بزرگ قدر. مونث آن جُلاّله. (منتهی الارب). رجوع به جلاله شود. || کلانسال و آزموده کار. (از اقرب الموارد). رجوع به جلیل و جَلال و جَل و جِل شود.