جلاهق

«لغت نامه دهخدا»

[جُ هِ] (معرب، اِ) کمان گروهه. (منتهی الارب).(1) بندق. (اقرب الموارد). || کمان. (ازاقرب الموارد). || بافنده. (ناظم الاطباء). حائک. || کلافهء ریسمان. (ناظم الاطباء).
(1) - کمانی است که بدان گلوله و مهرهء گل اندازند و عربان قوس البنادق و قوس الجلاهق خوانند. (برهان).