جلبان

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع اِ)هانبان مانندی است از چرم و غلافی که شمشیر را در نیام کرده در آن گذارند. (منتهی الارب). رجوع به جُلُبّان شود. || دانهء خلر. نوعی از گیاه. (منتهی الارب). غله ای باشد شبیه بکرسنه و آنرا در توابع یزد و کرمان همچو باقلای تر پزند و با نمک خورند، گاهی آرد هم کنند و از آن نان پزند و تازهء آنرا نیز ناپخته خورند. (برهان). معرب آن جلبان بضم اول و تشدید دوم مفتوح «تفس» و جلبان بکسر اول.(1) (حاشیهء برهان چ معین از دزی ج 1 ص 204 لک 1 ص 358).
(1) - Lathyrus Sativus.