«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع ص) مؤنث اَجْلَح. زنی که موی پیش سرش ریخته باشد. || ماده گاو بی سرون. (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || گوسفند بی سرو. (مهذب الاسماء). ج، جُلْح. || قریه جَلْحاء؛ قریه ای که در آن درخت نباشد. (از اقرب الموارد). || قریه جَلْحاء؛ قریه ای که حصن ندارد. ج، جُلْح. (از ذیل اقرب الموارد). دِه بی حصار. دیه بی حصن. (دستورالاخوان). || اَکَمَه جَلْحاء؛ پشته ای که نوک تیز نباشد. (از ذیل اقرب الموارد از لسان العرب).