جلل

«لغت نامه دهخدا»

[جَ لَ] (ع ص، اِ) کار بزرگ. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) :
و لئن عفوت لاعفون جللا
و لئن سطوتُ لموهن عظمی.
؟ (از اقرب الموارد).
|| کار آسان و این کلمه از اضداد است. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) :
الا کل شی ء سواء جلل
امرؤالقیس (از اقرب الموارد).
|| بخاطر. برای. (منتهی الارب): فعله من جللک؛ کرد آنرا بخاطر تو. (منتهی الارب).