جلواء

«لغت نامه دهخدا»

[جَلْ] (ع ص) مؤنث اجلی. زنی که پیش سر او عاری از مو باشد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). رجوع به اجلی شود. || جبهه جلواء؛ پیشانی فراخ. || سماء جلواء؛ آسمان بی ابر. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).