جلوس

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (ع مص) نشستن. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). و این اعم است از قعود. گاهی هر دو بمعنی کون و حصول استعمال شوند و در این صورت یک معنی بیش ندارند.
- جلوس کردن؛ بتخت پادشاهی نشستن و بر وسادهء حکمرانی قرار گرفتن. (ناظم الاطباء).
|| (اِ) جِ جالس. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).