«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع ص، اِ) مرد چابک و چست. (منتهی الارب). چالاک. (ناظم الاطباء). || شبنمی که در شب بر زمین افتد و منجمد گردد. جلید. (ناظم الاطباء).
