«لغت نامه دهخدا»
[جَم م] (ع مص) پر کردن پیمانه را تا سر. || پیمودن پیمانه را بطوری که فوق پری پیمانه باشد. || گذاشتن آب را تا جمع شود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به جُمام شود. || ترک کردن سواری اسب. (کشاف اصطلاحات الفنون از کنز اللغات). || (اِ) (اصطلاح عروض) اجتماع عقل و خرم است چنانکه در رسالهء قطب الدین سرخسی و در رسالهء عنوان الشرف بیان شده و در پاره ای از رسایل عروض عربی نیز چنین است، جز آنکه در آن رسائل جمم بفک ادغام ذکر کرده است. (کشاف اصطلاحات الفنون).