«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع ص) دوندهء برجهنده از آهو و جز آن. آنکه برجهد گاه دویدن یا بردود و روی نگرداند: ظبی ابوز. ظبیه ابوز. اَبز. ابّاز. || نجیبه ابوز؛ ماده شتری که صبر کند به صبر عجیب. (منتهی الارب). ماده شتری شکیبا به شکیبی شگفت.