جماعت دار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ عَ] (نف مرکب) آنکه جماعت بپا دارد :
میشود آخر جماعت دار وحشی خصلتان
هر که چون مجنون در این صحرا تواند فرد شد.
ملاطغرا (از آنندراج).