«لغت نامه دهخدا»
[جَ لُُل اِ وو](اِخ) عبدالرحمان بن محمد از اکابر علم ادب و خلاف و مذهب و از مشایخ خراسان بود. نخست نزد علمای ایران بتحصیل علم و دانش اشتغال ورزید و سپس به بغداد رفت و به درس ابوحامد اسفراینی حضور یافت و آنگاه به بوشنج رفت و بتدریس و تألیف مشغول شد. وی به سال 467 ه . ق. در 93 سالگی درگذشت. او راست: ان شئت عیشاً طیبا یغدو بلامنازع فاقنع بما اوتیته فالعیش عیش القانع. (ریحانه الادب ج 1 ص 274) (قاموس الاعلام).