جمر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) گرد آمدن. (منتهی الارب). گرد آمدن و بهم پیوستن. (از اقرب الموارد). || جستن در قید. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || خدرک(1) آتش دادن بکسی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || دور و یکسو کردن کسی را. (منتهی الارب). || نیازمند کردن به پیوستن. جمر الامر القوم؛ احوجهم الی الانضمام. (اقرب الموارد).
(1) - خدرک؛ بمعنی خرده و اخگر.