جمعوره

«لغت نامه دهخدا»

[جُ رَ] (ع اِ) بادریسه(1) بر سر چوبی. || لختی از قروت که سرش بلند باشد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
(1) - بادریسه؛ چوبی یا چرمی باشد که در گلوی دوک نصب کنند، و کماج خیمه را بمشابهت بدان بادریسه گویند.