جمه

«لغت نامه دهخدا»

[جَمْ مَ] (ع ص، اِ) چاه بسیارآب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || مجتمع آب چاه. (اقرب الموارد). || جماعتی انبوه از مردمان که دیت خواهند. (منتهی الارب): جاؤوا فی جمه عظیمه؛ یعنی در جماعت بسیار که دیت خواهند. (اقرب الموارد).
- جمه السفینه؛ جایی از کشتی که آب تراویدهء درزها در آن جمع شود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
- جمه الظهیره؛ معظم گرمگاه. (منتهی الارب).
- جمه الماء؛ جای ژرف از آب. (منتهی الارب).
رجوع به جَمّ شود.