«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِخ) ابراهیم بن محمد بن عمر بن یحیی بن حسین علوی، مکنی به ابوطاهر. از محدثان است. وی در درب جمیل بغداد اقامت گزید. او از ابوالفضل محمد بن عبدالله بن مطلب شیبانی روایت کند و از وی خطیب ابوبکر روایت دارد. در بابل بسال 469 ه . ق. متولد شد و در بغداد در ماه صفر سال 446 درگذشت. (لباب الانساب).