«لغت نامه دهخدا»
[جَ دِ] (ع اِ) جِ جُنْدُعه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به جندعه شود. || حشرات زمین چون ملخ و مار و سوسمار و جز آن. || بلایا و آفات. || سخن سخت و درشت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || و گویند جنادعِ هر چیز، اوایل آن است. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). - ذات الجنادع؛ بلا و سختی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).