جنان

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) جِ جنت. (دهار) (لغت نامهء مقامات حریری). جِ جنت، بمعنی بهشت. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از غیاث اللغات از کشف اللغات و قاموس و منتخب) :
آن باهنر تویی که ز هر دانشی دلت
آراسته ست همچو ز هر نعمتی جنان.
سوزنی.
مرغزاری سبز مانند جنان
سبزه رسته اندر آنجا تا میان.مولوی.
با تو او چون است من هستم چنان
زیر پای مادران باشد جنان.مولوی.
رجوع به جنت شود.