جنباننده

«لغت نامه دهخدا»

[جُمْ نَنْ دَ / دِ] (نف) محرک. حرکت دهنده. تکان دهنده : دوم قوت جنباننده که بتأیید او حیوان به جنبد. (چهارمقاله).
بی تکلف پیش هر داننده هست
آنکه با جنبنده جنباننده هست.مولوی.