«لغت نامه دهخدا»
[جَمْ بَ] (ع اِمص) بیگانگی و غریبی. (منتهی الارب) (آنندراج). گوشه نشینی و اجتناب از مردم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). گویند: رجل ذوجنبه. (اقرب الموارد). || (اِ) کرانه و ناحیه: جنبتاالانف؛ دو پهلوی بینی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || پوست پهلوی شتر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || هر درخت که آخر گرما سبز شود و برگ و بار بیرون آرد یا هر رستنی که فوق تره و کم از شجره است. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). درختک. درختچه. بوته. بته : و هی من الجنبه. (ابن بیطار). ج، جُنَب. (اقرب الموارد).