جنتی خراسانی

«لغت نامه دهخدا»

[جَنْ نَ یِ خُ] (اِخ) از شاعران خراسان است، اگرچه طبع خوب داشت ولی طالعی نیکو نداشت و بفقر و فاقه میگذرانید. این مطلع از اوست :
بمی خوردن چو ساقی ساغر می را دهن پوشد
چه شد کو را بسر پوش سواد چشم من پوشد.
(از مجالس النفایس ص69 و 239) (از الذریعه جزء 1 از ج 9 ص206).