جنف

«لغت نامه دهخدا»

[جَ نَ] (ع مص) میل کردن. (المصادر زوزنی) (ترجمان علامه ترتیب عادل). || میل کردن از راه. (منتهی الارب). میل کردن بسوی ظلم. (غیاث از شرح نصاب) (از اقرب الموارد). || ظلم کردن. (اقرب الموارد). ستم کردن : فمن خاف من موص جنفاً او اثماً فأصلح بینهم فلا اثم علیه ان الله غفور رحیم. (قرآن 2/182). رجوع به جنوف شود. || (اِمص) درآمدگی یک جانب اعلای سینه و پستی آن. (منتهی الارب). درآمدگی طرف اعلای سینه و پستی آن. (ناظم الاطباء). || (اِ) جِ جانف. (ذیل اقرب الموارد).