«لغت نامه دهخدا»
[جُ زَ / زِ] (اِ) هاون کوچک سنگین یا چوبین. (برهان) (آنندراج) (غیاث). گوازه. هاون سنگین و چوبین را گویند که سیر در آن کوبند و بعربی مهراس خوانند. (برهان) (فرهنگ فارسی معین). لغتی است در گواز. رجوع به گواز و گوازه و جواز شود. || چوبی که ستوران را بدان رانند. (فرهنگ فارسی معین). || ظرفی را نیز گفته اند که در آن روغن از حبوبات و شیره از انگور و نیشکر بگیرند و بعربی معصره خوانند. (انجمن آرای ناصری) (برهان). رجوع به جوازان شود.