جواهر نگار

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هِ نِ] (ص مرکب)جواهرنشان. مرصع بجواهر. که در آن گوهرها نشانده باشند :
همه زین زرین یاقوت کار
کفل پوشهای جواهرنگار.نظامی.