جوبجو

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو بِ جَ / جُو] (ق مرکب)جوجو. پاره پاره و ذره ذره. (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (برهان) :
جوبجو جور دلستان برگیر
دل جوجوشده ز جان برگیر.خاقانی.
جوبجو راز دلش دانستی
که بیک نان جوین شد خرسند.خاقانی.
رجوع به جوجو شود.